domingo, junio 07, 2009

Dr. Díez...

...Psiquiatra
(residente).

Y llegó el momento.

Y me puse la tarjeta que me acredita como tal, la bata, y llegué a mi planta, a mi mundo.

Y de repente, el resto del mundo se oscureció, y sólo quedaron cursos clínicos, bipolares, Dislaven, autolisis, Zyprexa, psicosis, contenciones, psicopatologías.

Y resulta que me encanta.

Es curioso como es esto de los gustos. Mi ginecóloga favorita no es capaz de comprender donde está la gracia de explorar a un psicótico o una maníaca. Y a mi su primer parto (dolor, sangre, lloros, tensión...) no me produce nada más que cierta repulsión, mientras que para ella fue una emoción impresionante.

Creo que tiene que ver con la mente. La mente es lo más precioso que tenemos, pero también lo más complejo, lo más frágil, lo más traidor. El resto de empleados del hospital son trabajadores de un taller: a este le ha fallado una válvula, se la cambiaremos, aquel se ha roto el húmero, se lo soldaremos. En la 7ª Derecha, sin embargo, tratamos con emociones, con pensamientos, con ánimos. Que, como la mayoría de cosas interesantes de la vida, son intangibles.

O quizá es solo que mi herramienta, mi fuerte, mi arma, siempre ha sido la palabra. Nunca fui bueno en deporte, nunca atraje a nadie por mi físico, y mi memoria, aunque buena, siempre fue demasiado exquisita (por selectiva) para deslumbrar en pruebas memorísticas. Pero con la palabra me manejo bien. Y eso es lo que hacemos en mi nuevo mundo, hablar, conversar, convencer. Me faltan conocimientos, experiencias, automatismos y demás, pero sé que mientras tenga mi palabra, no me va a ir tan mal.

Luego está la otra parte. Que viene cuando salgo por la puerta del hospital. El resto del mundo vuelve a mí, a mi cabeza. Y los días vuelven a ser grises, y las noches vacías. Pero bueno, todavía tengo a quien explicar mis historietas de psicópatas y suicidas, mi primera contención, mi primera guardia... Todavía me cuesta no pensar en contárselo a quien tanto hizo porque llegara hasta aquí. Todavía existe el reflejo de coger el teléfono cuando pasa algo especial para reír juntos. Pero bueno, quedan 4 años por delante. Y estoy en Terrassa, así que también faltan unas bravas del Icaros por compartir.

Porque todo esto, todo el mundo que rodea a ese refugio nuclear que es mi planta de psiquiatría, mi microcosmos ordenado y familiar, mi hogar donde sí puedo llevar las riendas y donde siempre sé lo que hacer... todo lo demás, tiene que dejar de doler a la larga.

Supongo.



Y si no, siempre quedará el puzzle de la mente, el desafío de algo que he descubierto que me apasiona mucho más de lo que pensaba. Bueno, y París. También nos quedará París.

Etiquetas: ,

5 Comments:

Anonymous Lídia said...

Poc a poc, no vulguis córrer.
Aprofita de totes les sensacions bones que t'aporta la feina, gaudeix-ne. Segur que poc a poc tot es va posant a lloc.. i el curro només serà una de les moltes coses q et fan feliç.
Ves-me fent lloc a la teva agenda a l'agost, pq no crec que m'hi estigui ni un mes rondant per catalunya.. i tinc ganes de veure't! :) Muac

6/07/2009 10:55 p. m.  
Blogger Neri said...

Ese mundo que tanto te fascinaba desde la barrera, me alegro que te llene desde dentro. Fuera el día es lo que tu quieras que sea.

Y París. Siempre quedará París. Andaba hace dos día viendo el Codigo Da Vinci, y recordando. Recordando 3 días de locura, de correr, de ver... De sentir... De hablar... Llevaba tiempo recordando París. Recordando muchas conversaciones. Y alguna más en concreto.

París...

Y el Antich se quedó por poco, pero el Íkaros ahí está para cuando quieras. O creas que debas.

Besitos dulces.

6/08/2009 10:51 a. m.  
Anonymous Anónimo said...

Vaya al parecer yo tampoco soy capaz de comprender donde está la gracia del primer parto (dolor, sangre, lloros tensión...) y de hecho también me produce cierta repulsión sin embargo me parece más que interesante el explorar a un psicótico o una maníaca. No entiendo mucho de nada pero sin embargo me encanta que me cuentes historias de psiquiatras aunque a veces no sean completadas por la tristeza que puede llegar a producir alguna de ellas.

Un día de estos me paso por loca y te hago una visita jaja.

Todo irá mejor. Poco a poco. Pero todo se irá poniendo en su sitio. Por supuesto.

Au revoir!

6/08/2009 10:54 p. m.  
Blogger Neri said...

Dices que mi mente es críptica... Y que te encanta el puzzle de la mente... Pues te queda mucha diversión por delante xD

Espero que ahora me llames, que el sol brille más y tiña al gris. Ya sabes que siempre me gustó lo multicolor ^^ Y dicen que tó lo malo se pega.

Buscamos otro París? Que París es muy caro... Y ya lo hemos visto :P

Queda mucho recorrido por delante, queda mucho camino que sortear. Pero esto es sólo el principio. Puede que lleguemos al final, puede que no. Espero que sí.
Pero lo que está claro esque todavía me debes unas bravas en el íkaros ;P

Y sabes que?

Que no te quiero ;P

Besitos de un dulce néctar especial

6/19/2009 3:38 a. m.  
Anonymous Never said...

Uhm... ¿por dónde empiezo?

He leído... casi todo el blog (no has escrito demasiado). Ahora mismo no sé qué parte comentar, aunque hay varias cosas rondando mi cabeza.

La más reciente (dejé este post para el último). Un parto es demasiado repulsivo para mi pobre sensibilidad XD
En eso estamos de acuerdo.

Y me alegro de que te guste tu trabajo :)

Y... uhm... [murmurando] demasiadas cosas en la cabeza...


U_U

8/03/2009 12:52 p. m.  

Publicar un comentario

<< Home