Is this Saint Anger...
...the ultimate sin?
or have i really
a black knight within?...
(es esta Santa Rabia
el pecado definitivo?
o tengo realmente
un caballero negro dentro?)
Mi ensayo elaborado quedó para otro momento, demasiadas cosas ocupan mi tiempo como para ponerme a pensar seriamente en escribir el tratado-definitivo-de-qué-piensa-Omar-sobre-el-amor-y-todo-eso-a-lo-que-los-demás-llaman-así. Así que utilizo esto como lo que nunca debió dejar de ser, una manera de desahogarme intentando plasmar mis contradicciones interiores y que alguien recoja la botella en que las tiré al cibermar, y las lea. O mejor no. No sé, vamos.
Tras pasar unos días bastante buenos en Berlín rodeado de cebras (árbitros de magic, para los no-frikis :P), y gratamente sorprendido por la afinidad con mi psicópata compañero de viaje, tocaba volver a la realidad. No sólo a esa de estudio sin demasiadas ganas, de noches de interludio y películas en sofás que te absorben.
También a la realidad en que no tengo muy claro quien soy. O qué. O cómo.
...Did you ever wander?
And you got lost on secret paths?
Did you ever see them?
Is purity within your heart?...

(Alguna vez vagaste?
Y te perdiste en caminos secretos?
Alguna vez los viste?
Está la pureza dentro de tu corazón?)
Hoy le comentaba al psicópata antes mencionado (hola Reque ;)) que envidio de verdad su capacidad de mantener ese autocontrol suyo tan impactante, algo que yo asocio a mantener a una bestia inmovilizada con el mero poder de tu mirada, o construir una carcel de hielo racional para ese fuego interior que pugna por salir, cada día a más presión. Una tarea casi ridícula de tan difícil.
Y claro, a partir de ahí uno se pregunta qué es lo que falla. Qué pasa para que, sin motivo, un día esa llama se desborde y acabe quemando a todo aquél que, para su desgracia, pasaba por allí. O incluso intentaba ayudar.
Sé que soy afortunado. Me costó verlo, pero ahora estoy plenamente convencido de ello. En general, puedo quejarme de muy pocas cosas de las que me han pasado en la vida. Y sin embargo, por alguna razón, siempre ha existido esa ira contenida en mi interior, esa violenta sinrazón, ese caballero negro de la canción, ese velo de sangre en la mirada que King evoca como pocos ("quien lo probó lo sabe" decía otro maestro)
Hace ya tiempo que mi (entonces?) mejor amiga me envió un sms que puedo repetir de memoria: "Los patinazos forman parte del proceso, son necesarios para completarlo. No te preocupes, que despues de una mala noche vuelve a salir el sol, todo vuelve a la normalidad". No sé si cuando lo escribió sería consciente de ello, pero esas palabras han sido mi rayo de esperanza más de una vez. Mi guía en tiempos oscuros. Pero, por uno u otro motivo, la gente desaparece, y ultimamente a mí se me está dando bastante bien lo de alejar a gente. Sólo que esta vez, para variar, es sin querer. De hecho, es más bien la gente quien se aleja de mi. Y sus buenos motivos tienen. Aunque me joda.
Pero cuando, a pesar de las luces en el camino, sin motivo aparente, esa cara oscura aparece de nuevo, me pregunto cuál de las dos es la cara y cuál la cruz. Me pregunto si estoy haciendo bien, si sigo sintiendo el camino bajo mis pies o me he extraviado al torcer por donde no debía. Si el caballero negro que siento palpitar en mi interior pidiendo libertad es el Dark Knight que se enfunda la capa y el traje de murciélago cada noche, o si será el Joker, gritándome que el mundo es el verdadero manicomio, pero siempre nos quedará el refugio de Arkham si las cosas se ponen duras. Porque al final, entre los dos eternos adversarios, nunca tuve claro quién es el loco y quién el cuerdo.
Por eso ni siquiera estoy seguro de qué papel quiero representar en este manicomio.
or have i really
a black knight within?...
(es esta Santa Rabia
el pecado definitivo?
o tengo realmente
un caballero negro dentro?)
Mi ensayo elaborado quedó para otro momento, demasiadas cosas ocupan mi tiempo como para ponerme a pensar seriamente en escribir el tratado-definitivo-de-qué-piensa-Omar-sobre-el-amor-y-todo-eso-a-lo-que-los-demás-llaman-así. Así que utilizo esto como lo que nunca debió dejar de ser, una manera de desahogarme intentando plasmar mis contradicciones interiores y que alguien recoja la botella en que las tiré al cibermar, y las lea. O mejor no. No sé, vamos.
Tras pasar unos días bastante buenos en Berlín rodeado de cebras (árbitros de magic, para los no-frikis :P), y gratamente sorprendido por la afinidad con mi psicópata compañero de viaje, tocaba volver a la realidad. No sólo a esa de estudio sin demasiadas ganas, de noches de interludio y películas en sofás que te absorben.
También a la realidad en que no tengo muy claro quien soy. O qué. O cómo.
...Did you ever wander?
And you got lost on secret paths?
Did you ever see them?
Is purity within your heart?...

(Alguna vez vagaste?
Y te perdiste en caminos secretos?
Alguna vez los viste?
Está la pureza dentro de tu corazón?)
Hoy le comentaba al psicópata antes mencionado (hola Reque ;)) que envidio de verdad su capacidad de mantener ese autocontrol suyo tan impactante, algo que yo asocio a mantener a una bestia inmovilizada con el mero poder de tu mirada, o construir una carcel de hielo racional para ese fuego interior que pugna por salir, cada día a más presión. Una tarea casi ridícula de tan difícil.
Y claro, a partir de ahí uno se pregunta qué es lo que falla. Qué pasa para que, sin motivo, un día esa llama se desborde y acabe quemando a todo aquél que, para su desgracia, pasaba por allí. O incluso intentaba ayudar.
Sé que soy afortunado. Me costó verlo, pero ahora estoy plenamente convencido de ello. En general, puedo quejarme de muy pocas cosas de las que me han pasado en la vida. Y sin embargo, por alguna razón, siempre ha existido esa ira contenida en mi interior, esa violenta sinrazón, ese caballero negro de la canción, ese velo de sangre en la mirada que King evoca como pocos ("quien lo probó lo sabe" decía otro maestro)
Hace ya tiempo que mi (entonces?) mejor amiga me envió un sms que puedo repetir de memoria: "Los patinazos forman parte del proceso, son necesarios para completarlo. No te preocupes, que despues de una mala noche vuelve a salir el sol, todo vuelve a la normalidad". No sé si cuando lo escribió sería consciente de ello, pero esas palabras han sido mi rayo de esperanza más de una vez. Mi guía en tiempos oscuros. Pero, por uno u otro motivo, la gente desaparece, y ultimamente a mí se me está dando bastante bien lo de alejar a gente. Sólo que esta vez, para variar, es sin querer. De hecho, es más bien la gente quien se aleja de mi. Y sus buenos motivos tienen. Aunque me joda.
Pero cuando, a pesar de las luces en el camino, sin motivo aparente, esa cara oscura aparece de nuevo, me pregunto cuál de las dos es la cara y cuál la cruz. Me pregunto si estoy haciendo bien, si sigo sintiendo el camino bajo mis pies o me he extraviado al torcer por donde no debía. Si el caballero negro que siento palpitar en mi interior pidiendo libertad es el Dark Knight que se enfunda la capa y el traje de murciélago cada noche, o si será el Joker, gritándome que el mundo es el verdadero manicomio, pero siempre nos quedará el refugio de Arkham si las cosas se ponen duras. Porque al final, entre los dos eternos adversarios, nunca tuve claro quién es el loco y quién el cuerdo.
Por eso ni siquiera estoy seguro de qué papel quiero representar en este manicomio.
4 Comments:
El de psiquiatre, no? :)
Com t'he dit, saps que no penso allunyar-me de tu, encara que insultis al meu nòvio... Sé que passaran uns dies i se t'haurà passat, i que ets l'Omar i tens aquests dies (que no m'agraden), però també sé que tens molts altres bons i que t'agraeixo que hagis estat amb mi quan ho he necessitat.
Ja saps que tens el sofà disponible per "veure" totes les pelis que vulguis. ;)
T'estimo
Menos llantos y más acción.
Como ya sabes de qué voy, sé que no te enfadará la frase, a menos que ahora sea Tylz el que te gobierne a tí.. al pan pan, y al vino vino. Y las cosas no se arreglan sólo hablando de ellas. Mi sofá no está disponible, ni mi paciencia, pero sí se me da bien el tema de las collejas, sean del tipo que sean. Y así dejarás de insultar a novios ajenos. xD
Viva las pajas mentales!!!!
Totalmente de acuerdo con el/la fiebros@ (ni que sea por su alusión)......el primer paso es reconocer el problema,pero no sirve de nada si no das el siguiente que es bajar de tu egocéntrica atalaya y buscar ayuda.
Mientras tanto, me tendrás siempre toncándote los cojoncillos, sabes que soy inmunen a cualquier versión de Omar disponible en elmercado xD
Fixa't si em vull allunyar de tu que me'n vaig a l'altra punta de món d'aquí no res per no veure't :P.
Què va, coii! A vegades em treus de polleguera, però també d'altres vegades hi ets quan més ho necessito. Així que busca't, troba't, i somriu més :) per aquí estem pel q faci falta, ja ho saps.
Ens veurem abans que marxi, no?
:)
Un petó verd,
Lids
Ah! I actualitza més sovint, i no pas per tu, no!; per no tenir tanta presió a l'hora d'escriure un comentari ;))
[Arriba un dia que sa vida és un teatre que se diu felicitat...]
Publicar un comentario
<< Home