Wanderlust
...It's not the end
Not the kingdom come
It is the journey that matters...
Veinte de viajes varios para acabar en un "roda el món i torna al Born" (que para los que necesitéis traduccion sería algo así como "da la vuelta al mundo para volver a Barcelona"). Cuando, más de veinte días después de elevarme en un avión rumbo Berlín, volvía a divisar la silueta inconfundible del litoral barcelonés, con el Eixample de fondo, y esbozaba una sonrisa emocionada :_)
Y es que sí, he estado con gente maravillosa a la que veo menos de lo que me gustaría y que me ha acogido como inmejorablemente (gracias vallecano mío, no se que haría sin ti :P(*)), he conocido mejor a alguna amiga que lo merece, he descubierto que Berlín es una de esas pocas ciudades que me enamora, he vuelto a viajar para arbitrar un torneo... y para jugar otro! En fin, he disfrutado esos viajes, pese al aburrimiento ocasional, o incluso momentos tensos. Pero tenía ganas de volver, de dormir en mi cama, de pasear por mis calles, de ver a mis amigos, de escribir en mi ordenador... de atracar en mi Ítaca, esa que da sentido a cada huida.
Porque, compañeros y amigos, es el viaje lo que importa. Y no pararlo nunca. Aunque pierda una tarde zambulléndome en el mar de los ojos de esa niña grande que ya coge el metro sola. Aunque no hubiera fiesta en León (por esta vez!). Aunque no ganara en el torneo de Madrid. Aunque duerma en hoteles de cuatro estrellas.
El caso es que esas semanas de viaje (BCN-Berlin-BCN-Madrid-Leon-Santander-BCN) eran unas pseudovacaciones pagadas a medias entre Devir y el sueldo del mes que viene... y por ese motivo (trabajar para cobrarlo) ese "wanderlust" va a haber que limitarlo, al menos a los fines de semana. La mayoría ya sabéis de qué va, pero hablaré más del tema en un post que espero sea próximo.
Por cierto, a los de la plataforma pro-actualizaciones del blog de Omar: GRACIAS. Si no fuera por vosotros, seguramente no existiría este pequeño reducto de mi mente, esta liberación en forma de blanco sobre negro. Eso sí, a ver si sóis tan prolíficos para comentar las entradas, y recordad lo que dije sobre firmar los comentarios ;)
Un abrazo
Not the kingdom come
It is the journey that matters...
Veinte de viajes varios para acabar en un "roda el món i torna al Born" (que para los que necesitéis traduccion sería algo así como "da la vuelta al mundo para volver a Barcelona"). Cuando, más de veinte días después de elevarme en un avión rumbo Berlín, volvía a divisar la silueta inconfundible del litoral barcelonés, con el Eixample de fondo, y esbozaba una sonrisa emocionada :_)
Y es que sí, he estado con gente maravillosa a la que veo menos de lo que me gustaría y que me ha acogido como inmejorablemente (gracias vallecano mío, no se que haría sin ti :P(*)), he conocido mejor a alguna amiga que lo merece, he descubierto que Berlín es una de esas pocas ciudades que me enamora, he vuelto a viajar para arbitrar un torneo... y para jugar otro! En fin, he disfrutado esos viajes, pese al aburrimiento ocasional, o incluso momentos tensos. Pero tenía ganas de volver, de dormir en mi cama, de pasear por mis calles, de ver a mis amigos, de escribir en mi ordenador... de atracar en mi Ítaca, esa que da sentido a cada huida.
Porque, compañeros y amigos, es el viaje lo que importa. Y no pararlo nunca. Aunque pierda una tarde zambulléndome en el mar de los ojos de esa niña grande que ya coge el metro sola. Aunque no hubiera fiesta en León (por esta vez!). Aunque no ganara en el torneo de Madrid. Aunque duerma en hoteles de cuatro estrellas.
El caso es que esas semanas de viaje (BCN-Berlin-BCN-Madrid-Leon-Santander-BCN) eran unas pseudovacaciones pagadas a medias entre Devir y el sueldo del mes que viene... y por ese motivo (trabajar para cobrarlo) ese "wanderlust" va a haber que limitarlo, al menos a los fines de semana. La mayoría ya sabéis de qué va, pero hablaré más del tema en un post que espero sea próximo.
Por cierto, a los de la plataforma pro-actualizaciones del blog de Omar: GRACIAS. Si no fuera por vosotros, seguramente no existiría este pequeño reducto de mi mente, esta liberación en forma de blanco sobre negro. Eso sí, a ver si sóis tan prolíficos para comentar las entradas, y recordad lo que dije sobre firmar los comentarios ;)
Un abrazo
Etiquetas: reflexiones, viajes
4 Comments:
ViatJaR, VoLtaR, pAsSeJaR, RoNdaR, VaGaR, DeaMbUlAr; aMb O seNsE RuMb, DeIxaNt-Te PorTaR!
és genialissim!
i QuI nO tÉ gaNeS d'AgaFaR I maRxaR?
jo sii! nI qUe FoS aL cOsTaT d CaSa, SiMpLeMeNt PeR PodeR AgAfaR aIre I reSpiRaR tRaNqUiLiTaT!
petons pallasSos per tuuu!
muàà*
Al·leluia,al·leluia!!!!
Per fi has actualitzat,ole!!!
Si és que com Barcelona no hi ha res,té alguna cosa que la fa especial.
Espero que vagi bé la feina i que la nova etapa al gimnàs duri...Omar al gimnàs...Déu meu! Que està passant???
Molts petons i fins aviat.
jUAZ. xD Y yo con ganas de largarme de esta locura de ciudad para no volver. Ha sido una buena terapia, muchos palos por varios lugares, y BCN me ha hecho madurar mucho, pero ya está. Mi tiempo en esta ciudad está acabándose ya.
Nunca dejarás esta prosa tan Ismaelítica... xD Siempre fuiste un culo inquieto con los viajes... Y nada. no creo que tenga que firmar mucho porque nunca lo hago, aunque nunca me lo eches en cara.
Update!!!Update!!!Update!!!Update!!!Update!!!Update!!!Update!!!Update!!!Update!!!
(jejejej..)(me aburro en clase, y como me hayas pegado el maldito virus, vas a tener que mirar los ojos de niña a través de un hematoma)
Publicar un comentario
<< Home