lunes, mayo 29, 2006

Broken dreams...

La vida siempre sigue, dicen. No sé si por suerte o por desgracia. El caso es que se suceden las semanas, y ya vuelve a ser lunes, y pasó otro fin de semana de claroscuros, de noches épicas y días negros, de risas y reencuentros gracias a un absurdo y maravilloso juego de cartones, y de desencuentros por culpa de otros juegos más absurdos y dolorosos.

...Quisiera que me hablaras cuando callas,
o al menos ser el nudo de tu garganta,
quisiera ser la silla que te aguanta...

Y retazos de canciones revolotean en mi cabeza sin control ("no love, no glory; no hero in her sky..."), y aguanto como puedo esta vida en standby ("bebe rubia la cerveza p'acordarse de su pelo..."), y me preparo para encajar más golpes sabiendo que no servirá de nada estar preparado.

Alguna vez os habéis sentido como un cristal estallado?



See you all, on the other side.

4 Comments:

Anonymous Anónimo said...

No sé,em sap greu que estiguis així,sense saber perquè, però també em sap greu que no ens expliquis com et sents i què et passa, que haguem de veure pel blog que estàs malament, i que segurament pintes les coses més negres del que són.
Tingues una mica més de confiança en la vida i en tu mateix,les coses no són tan dolentes com les pintes.

Molts petons

5/30/2006 12:42 p. m.  
Anonymous Anónimo said...

Mi blog mola más que el tuyo. (prrrrrrrrltt!)

5/31/2006 2:17 p. m.  
Blogger perezreverte said...

Sentirte así quiere decir que has sido capaz de amar,y eso es algo maravilloso, no te arrepientas.

6/01/2006 7:05 p. m.  
Blogger Little said...

'sucede que a veces...'

al final no hice caso y lo tengo dando vueltas en el wmp, pero también hacía falta.
Ya es definitivo y la vida sigue.
Yo sigo estudiando, no te preocupes.
besos

6/02/2006 10:21 a. m.  

Publicar un comentario

<< Home